Taryfy
Pliki do pobrania:
Taryfa na rok 2008/2009
Zmiana taryfy - uaktualnienia.
Taryfa na rok 2009/2010
Wymagania techniczne stawiane budynkom
Bilans cieplny budynku
Składniki ceny ciepła
Ile płacimy za ciepło i czy podzielniki pomagają
Podstawy prawne regulacji cen i stawek opłat w rozliczeniach za wytwarzanie i dostawę energii cieplnej.
Zasady funkcjonowania rynku energii oraz uprawnienia i powinności przedsiębiorstw energetycznych w Polsce określa Ustawa z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne (Dz. U. z 2006 r. Nr 89, poz. 625, Nr 104, poz. 708, Nr 158, poz. 1123 i Nr 170, poz. 1217oraz z 2007 r. Nr 21, poz. 124, Nr 52, poz. 343, Nr 115, poz. 790 i Nr 130, poz. 905)
Zobacz: PRAWO ENERGETYCZNE Ustawa z dnia 10 kwietnia 1997 r
Na podstawie tej ustawy zostały wydane rozporządzenia, szczegółowo regulujące działalność przedsiębiorstw energetycznych w sektorze ciepłowniczym między innymi:
- Rozporządzenie Ministra Gospodarki z dnia 15 stycznia 2007 r. w sprawie szczegółowych warunków funkcjonowania systemów ciepłowniczych Dz. U. Nr 16, poz. 92 z dnia 1 lutego 2007 r.
- Rozporządzenie Ministra Gospodarki z dnia 9 października 2006 r. w sprawie szczegółowych zasad kształtowania taryf oraz rozliczeń z tytułu zaopatrzenia w ciepło. Dz. U. Nr 193, poz. 1423 z dnia 25 października 2006 r.
- Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 23 lipca 2007 r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu wprowadzania ograniczeń w sprzedaży paliw stałych oraz w dostarczaniu i poborze energii elektrycznej lub ciepła. Dz. U. Nr 133, poz. 924 z dnia 24 lipca 2007 r.
- Rozporządzenie Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej w sprawie zapasów paliw w przedsiębiorstwach energetycznych. Dz. U. Nr 39, poz. 338 z dnia 12 lutego 2003 r.
Dwa pierwsze rozporządzenia bezpośrednio lub pośrednio dotyczą problematyki związanej z regulacją cen ciepła: Taryfy dla ciepła opracowane przez przedsiębiorstwa energetyczne prowadzące działalność gospodarczą w zakresie wytwarzania ciepła, zawierają:
- ceny za zamówioną moc cieplną (wyrażone w złotych za MW),
- ceny ciepła (wyrażone w złotych za GJ) ,
- ceny nośnika ciepła (wyrażone w złotych za metr sześcienny lub za tonę).
Ceny te są wzajemnie nieporównywalne ze względu na różne wielkości odniesienia,
Podobnie przedsiębiorstwa energetyczne zajmujące się przesyłaniem i dystrybucją ciepła mają obowiązek stosowania zatwierdzonych taryf zawierających - stawki opłat stałych (wyrażone w złotych za MW)
- stawki opłat zmiennych za usługi przesyłowe (wyrażone w złotych za GJ).
Do obliczenia jednostkowych kosztów oraz bazowych cen i stawek opłat, będących podstawą wniosku taryfowego, niezbędne jest, na podstawie wielkości „historycznych” udokumentowanych w roku poprzedzającym wprowadzenie taryfy, określenie planowanych kosztów, a także planowanych na pierwszy rok stosowania taryfy następujących wielkości rzeczowych:
-średniej i maksymalnej wielkości zamówionej mocy cieplnej dla poszczególnych grup taryfowych oraz średniej i maksymalnej wielkości zamówionej mocy cieplnej dla wydzielonych sieci ciepłowniczych (stanowiących sumę mocy cieplnej określonej dla grup taryfowych zasilanych z danej sieci),
-wielkości przyłączeniowej mocy cieplnej dla wydzielonych sieci ciepłowniczych, ustalonej na podstawie średniej i maksymalnej zamówionej mocy cieplnej przez odbiorców, po uwzględnieniu strat mocy cieplnej podczas przesyłania ciepła tą siecią oraz niejednoczesności występowania szczytowego poboru mocy cieplnej u odbiorców,
-średniej i maksymalnej wielkości zamówionej mocy cieplnej dla poszczególnych źródeł ciepła, obliczonej na podstawie planowanej dla pierwszego roku stosowania taryfy przyłączeniowej mocy cieplnej dla sieci ciepłowniczych i zamówionej mocy cieplnej przez odbiorców zasilanych bezpośrednio z danego źródła ciepła,
- ilości sprzedanego ciepła, określanej dla poszczególnych grup taryfowych jako iloczyn planowanej średniej wielkości zamówionej mocy cieplnej oraz wskaźnika wykorzystania tej mocy (wyrażonego w GJ/MW), ustalonego jako średnia z okresu ostatnich pięciu lat ilość sprzedanego ciepła przypadająca na 1 MW zamówionej mocy cieplnej (lub z faktycznego okresu, gdy był on krótszy niż pięć lat),
- ilości ciepła oddanego do wydzielonych sieci ciepłowniczych, określanej jako suma planowanej na pierwszy rok stosowania taryfy wielkości sprzedaży ciepła odbiorcom zaliczonym do poszczególnych grup taryfowych i planowanych strat ciepła podczas przesyłania tymi sieciami,
- ilości wytworzonego ciepła, określanej jako suma planowanej na pierwszy rok stosowania taryfy ilości ciepła oddanego do wydzielonych sieci ciepłowniczych oraz wielkości bezpośredniej sprzedaży ciepła odbiorcom zasilanym z danego źródła ciepła,
- ilości dostarczonego do sieci ciepłowniczych i sprzedanego nośnika ciepła.
Od 9 września 2004 nie stosuje się już stawek opłat abonamentowych (koszty handlowej obsługi odbiorców są uwzględniane przy kalkulacji cen za zamówioną moc cieplną i cen ciepła oraz stałych i zmiennych stawek opłat za usługi przesyłowe). Zmianie uległy też przepisy dotyczące stosowania współczynnika redukcyjnego kosztów stałych „a” w stosunku do źródeł ciepła, w których moc zainstalowana jest znacznie wyższa od wykorzystanej mocy cieplnej. Zgodnie z nowymi przepisami współczynnika tego nie stosuje się, gdy:
- planowane roczne koszty stałe wytwarzania ciepła nie obejmują kosztów utrzymania niewykorzystywanych kotłów,
- likwidacja niewykorzystanej mocy cieplnej spowodowałaby zagrożenie bezpieczeństwa energetycznego w zakresie zaopatrzenia w ciepło.
Również od 2004 r. podwyższona została do 5 MW graniczna wielkość mocy cieplnej zainstalowanej w źródłach ciepła, do których mają zastosowanie uproszczone rozliczenia z odbiorcami (poprzednio granicę stanowił 1 MW zamówionej mocy cieplnej), a w przypadku źródeł zlokalizowanych w jednej miejscowości, których jest stosowany ten sam rodzaj paliwa, odbiorcy zasilani z tych źródeł mogą być zaliczeni do jednej grupy taryfowej.
Rozporządzenie taryfowe określa wymagania w stosunku do przedkładanego przez przedsiębiorstwo energetyczne uzasadnienia kalkulacji bazowych cen i stawek opłat dla pierwszego roku stosowania taryfy, a także zasady postępowania w procesie zatwierdzania taryf dla ciepła przez Prezesa URE. Określone zostały zasady postępowania w przypadkach, gdy ochrona interesów odbiorców wymaga subsydiowania niektórych grup taryfowych. Wprowadzono również w tzw. „słowniczku” bardziej precyzyjne określenia dla poszczególnych rodzajów przedsiębiorstw (odpowiednio do zakresu prowadzonej przez nie działalności gospodarczej), niektórych elementów systemu ciepłowniczego, a także mocy cieplnej i obliczeniowego natężenia przepływu.
